ਤਾਰਿਕ ਨਾਲ ਝਗੜੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਦੁੱਮਣ ਸਿੰਘ, ਮੀਕਾ ਤੇ ਨਿੰਮਾ ਵਾਪਸ ਫੈਕਟਰੀ ਨੂੰ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੀਕਾ ਕਹਿਣ ਲਗਦਾ ਹੈ,
“ਮੈਂ ਤਾਂ ਕਿਹਾ ਸਾਲਾ ਤਾਰਿਕ ਕੁਸ਼ ਅੜੂਗਾ ਪਰ ਉਹ ਤਾਂ ਇਕ ਮੁੱਕੇ ਦੀ ਮਾਰ ਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਨਾਲੇ ਇਹ ਮੇਰਾ ਮੁੱਕਾ ਹਲਕਾ ਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹਦੀ ਵਿੱਤ ਦੇਖ ਕੇ ਈ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।”
ਪਰਦੁੱਮਣ ਸਿੰਘ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਕਹਿਣ ਵਾਂਗ ਮੀਕੇ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਨਿੰਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ,
“ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਬਾਹਾਂ ਹੀ ਟੰਗਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਤਿਆਰੀ ਤਾਂ ਐਵੇਂ ਈ ਗਈ, ਜਿੰਨੇ ਬੰਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸਾਰੇ ਈ ਚੱਡਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਛਾਂ ਦੇ ਕੇ ਈ ਨਿਕਲੇ।”
“ਮੁੰਡਿਓ, ਏਸ ਸੁੱਲੇ ਨੇ ਸਾਡੇ ਮੁਹਰੇ ਕੀ ਖੜਨੈ।”
“ਅੰਕਲ, ਮੈਂ ਰੋਕ ਲਿਆ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਹ ਸੁੱਲਾ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਰ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਅੰਕਲ, ਹੁਣ ਏਦਾਂ ਈ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੱਖੂ–ਦਾਣਾ ਦੇਣਾ, ਇਕ ਮਾਰੂੰ ਸਾਲੇ ਦੇ ਜਬਾੜੇ 'ਤੇ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਮਿੱਟੀ ਚੱਟੂ।”