ਇਕ ਦਿਨ ਮਨਦੀਪ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ,
“ਜੈਗ, ਸਵਿਮਿੰਗ ਜਾਣਾ ਬੰਦ ਕਿਉਂ ਕਰ ਦਿਤਾ?”
“ਐਵੇਂ ਘਾਉਲ ਜਿਹੀ ਹੋਈ ਜਾਂਦੀ ਐ।”
“ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮਾਮੇ ਦੀ ਧੀ ਤਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮ ਕੇ ਵੀ ਸਵਿਮਿੰਗ ਕਰਨ ਜਾਣ ਲਗ ਪਈ ਹੋਣੀ ਐਂ।”
“ਕਮਲ਼ ਨਾ ਮਾਰ, ਮੈਂ ਜੋਗਿੰਗ ਜਿਉਂ ਚਲੇ ਜਾਨਾਂ, ਸਵਿਮਿੰਗ ਦੀ ਲੋੜ ਈ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ।”
“ਇਹਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕਿਉਂ ਭੁਲੀ ਜਾਂਦੇ ਓ, ਇਹ ਸਵਿਮਿੰਗ ਭੁੱਲ ਜਾਣਗੇ।”
“ਸਵਿਮਿੰਗ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਦਾ ਹੁੰਦਾ, ਹਾਂ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਤਾਂ ਚਾਹੀਦੀ ਈ ਐ।”
ਜਗਮੋਹਣ ਆਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਪਾਸਿਉਂ ਅਵੇਸਲਾ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪ ਵੀ ਤਾਂ ਸਵਿਮਿੰਗ ਗਏ ਨੂੰ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਮਨਦੀਪ ਠੀਕ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਿ਼ੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਭੁਲਾਈ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸੇ ਪਲ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਲ ਤੋਂ ਹੀ ਲਗਾਤਾਰ ਸਵਿਮਿੰਗ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਹ ਦੋਨਾਂ ਮੁੰਡਿਆਂ ਦੇ ਸਵਿਮਿੰਗ ਟਰੰਕ ਬੈਗ ਵਿਚ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣਾ ਵੀ। ਦੋ ਤੌਲੀਏ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪੈਰੀਵੇਲ ਸਵਿਮਿੰਗ ਪੂਲ ਦੇ ਕਾਰ ਪਾਰਕ ਵਿਚ ਕਾਰ ਲੈ ਜਾ ਖੜੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੈਰੀਵੇਲ ਸਵਿਮਿੰਗ ਪੂਲ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਹੀ ਤਿਆਰ