ਗਰੇਵਾਲ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਅਜਿਹੀ ਹੈ ਕਿ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਾਹਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਘੁੰਮਣ ਫਿਰਨ ਦਾ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਘੁੰਮਿਆ ਹੈ, ਇੰਨਾ ਘੁੰਮਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਮਨ ਅੱਕਿਆ ਪਿਆ ਹੈ ਫਿਰ ਵੀ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿਚ ਉਸ ਤੋਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਬੈਠਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਘਰ ਵਿਚਲੀ ਇਕੱਲ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਨ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਕਦੇ ਸਮਾਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਧਰੇ ਵੀ ਉਮਰ ਭਰ ਇਕਾਂਤ ਕੱਟ ਸਕਦਾ ਹੈ ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਅਕਸਰ ਸੋਚਣ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਸਾਥ ਹੋਵੇ।
ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹੁਣ ਜਗਮੋਹਣ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ ਪਰ ਜਗਮੋਹਣ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪਰਿਵਾਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਉਸ ਨੇ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਲਜ ਦੇ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਾਲਜ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਸਤ ਕੁੜੀਆਂ ਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਪਰ ਕੋਈ ਸਥਾਈ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਰਹੀ। ਸਥਾਈ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਕਿੰਨੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਝਿਜਕਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਸੋਚਦਾ ਸੋਚਦਾ ਗਰੇਵਾਲ ਕਈ ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਕ ਕਿਸਮ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਜਿਕ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤਿਆਗੇ ਹੋਏ ਹਨ ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਸਮਾਜਿਕ ਬੰਧਨਾਂ ਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਹਾਲੇ ਬਹੁਤ ਫਿਕਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਵੱਡੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਗਲਤ ਕੰਮ ਜਾਂ ਅਣ–ਸਮਾਜਿਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ਉਹ ਕੁੜੀਆਂ ਮੱਲੋਮੱਲੀ ਮੁਹਰੇ ਆ ਖੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਪਰ ਮਨ ਵਿਚ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕਿਧਰੇ ਅਪਣੱਤ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਇਹੋ ਗੁੱਸਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ